Της Νεφέλης Χατζηιωαννίδου, βουλευτή Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας, ιδρύτριας της ΑμΚΕ «Υπέροχες Γυναίκες»
Υπάρχει μια αλήθεια που αξίζει όλες οι γυναίκες να παραδεχτούμε: δεν μπορείς να είσαι παντού και δεν μπορείς να είσαι τα πάντα. Κι ούτε χρειάζεται. Η σύγχρονη γυναίκα δεν ζει απλώς ανάμεσα σε ρόλους αλλά ζει ανάμεσα σε συγκρούσεις, επιλογές, συμβιβασμούς, θυσίες. Αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε «συμφωνία ανταλλαγής» βρίσκεται στο κέντρο μιας βαθιάς πραγματικότητας: για να σταθείς δυνατή σε έναν ρόλο, πρέπει κάποια στιγμή να επιλέξεις να αφήσεις λίγο χώρο σε έναν άλλο. Και αυτό δεν είναι αποτυχία. Είναι ωριμότητα, αυτογνωσία και ελευθερία.
Οι εργαζόμενες μητέρες το καταλαβαίνουν καλύτερα από όλους. Ξέρουν ότι το να βρίσκεσαι σε μια επαγγελματική σύσκεψη σημαίνει πως μπορεί να χρειαστεί να χάσεις μια σχολική υποχρέωση. Και το να βρίσκεσαι σε μια σχολική υποχρέωση δίπλα στα παιδιά σου σημαίνει πως κάποιος άλλος θα δώσει τις τελικές κατευθύνσεις στη δουλειά. Αυτή η διπλή πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να είναι βαρίδιο για τις γυναίκες καθώς είναι το τίμημα μιας ζωής γεμάτης νόημα. Και δεν θα έπρεπε να το βλέπουμε ούτε ως απώλεια, αλλά ως επιλογή που δίνει δύναμη και ταυτότητα. Μια υπενθύμιση ότι το να είσαι μητέρα δεν ακυρώνει το να είσαι δημιουργός, ηγέτιδα, επαγγελματίας και το αντίστροφο.
Το πιο σημαντικό; Ότι μια ολοκληρωμένη μέσα της γυναίκα δημιουργεί πιο ολοκληρωμένα παιδιά. Όχι μια «τέλεια» γυναίκα. Όχι μια γυναίκα που προλαβαίνει τα πάντα. Αλλά μια γυναίκα που γεμίζει τη δική της ζωή με σκοπό, με όνειρα, με προσωπική ολοκλήρωση. Γιατί τα παιδιά καταλαβαίνουν. Βλέπουν. Απορροφούν. Κι όταν βλέπουν μια μητέρα με αυτοπεποίθηση, σταθερή, παθιασμένη με αυτό που κάνει, μαθαίνουν κάτι ανεκτίμητο. Ότι έχουν κι εκείνα το δικαίωμα να ζήσουν μια ζωή που τα κάνει χαρούμενα.
Στο τέλος της ημέρας, τα παιδιά δεν θυμούνται αν το κέικ ήταν σπιτικό ή αγοραστό. Θυμούνται αν ένιωθαν αγάπη. Αν η μητέρα τους ήταν παρούσα όταν ήταν κοντά τους. Αν τους έδειχνε ότι για να είσαι άνθρωπος, δεν χρειάζεται να είσαι άψογος. Η κοινωνία συχνά πιέζει τις γυναίκες να είναι τα πάντα για όλους. Μα η πραγματική δύναμη κρύβεται στην αποδοχή της ατέλειας. Στη στιγμή που η γυναίκα λέει: «Έτσι μπορώ. Έτσι θέλω. Έτσι είμαι». Και αυτό είναι αρκετό.
Οι γυναίκες που εργάζονται, που μεγαλώνουν παιδιά, που διεκδικούν χώρο σε έναν κόσμο που ακόμη παλεύει να τις αντιληφθεί, δεν χρειάζονται διπλώματα τελειότητας. Χρειάζονται χώρο να αναπνεύσουν. Χρειάζονται σεβασμό. Χρειάζονται την αναγνώριση πως η αξία τους δεν κρίνεται από το πόσο αψεγάδιαστα ισορροπούν, αλλά από το θάρρος τους να συνεχίζουν, να εξελίσσονται, να προσπαθούν.
Ας γιορτάσουμε λοιπόν, αυτές τις γυναίκες. Εκείνες που τρέχουν από τη μια πραγματικότητα στην άλλη, που ίσως νιώθουν ότι «λείπουν» ενώ στην πραγματικότητα δίνουν περισσότερα από όσα θα μπορούσε ποτέ να ζητήσει κανείς. Εκείνες που μεγαλώνουν παιδιά με αγάπη και έναν κόσμο με δύναμη. Και πως η αλήθεια είναι απλή. Δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα τέλεια για να είσαι υπέροχη.
