Παρά την αυξανόμενη παρουσία των γυναικών στη δημοσιογραφία και την πολιτική επικοινωνία, οι έρευνες συνεχίζουν να καταγράφουν ανισότητες, διαδικτυακές επιθέσεις και διαφορετικά μέτρα αξιολόγησης ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες επαγγελματίες της ενημέρωσης.
Η ψηφιακή εποχή υποσχέθηκε έναν πιο ανοιχτό δημόσιο χώρο, όπου κάθε φωνή θα μπορούσε να ακουστεί χωρίς τους περιορισμούς των παραδοσιακών μέσων. Ωστόσο, για πολλές γυναίκες δημοσιογράφους που καλύπτουν την πολιτική, η πραγματικότητα αποδεικνύεται πιο σύνθετη, καθώς η μεγαλύτερη ορατότητα συνοδεύεται συχνά από αυξημένη έκθεση σε επιθέσεις, παρενοχλήσεις και έμφυλες κρίσεις.
Οι γυναίκες που εμφανίζονται καθημερινά στη δημόσια σφαίρα συχνά αξιολογούνται όχι μόνο για το ρεπορτάζ και την επαγγελματική τους επάρκεια, αλλά και για την εμφάνιση, τον τρόπο ομιλίας ή την προσωπική τους ζωή. Το φαινόμενο αυτό ενισχύεται στα κοινωνικά δίκτυα, όπου η ανωνυμία επιτρέπει την ταχεία διάδοση επιθετικών σχολίων και στερεοτύπων.
Την ίδια στιγμή, όμως, η ψηφιακή εποχή έχει δημιουργήσει και νέες ευκαιρίες. Πολλές γυναίκες δημοσιογράφοι, αναλύτριες και communicators χρησιμοποιούν τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης για να δημιουργήσουν κοινότητες, να παρουσιάσουν διαφορετικές οπτικές και να διεκδικήσουν μεγαλύτερο χώρο στη δημόσια συζήτηση.
Η ισότητα στη δημοσιογραφία δεν αφορά μόνο τον αριθμό των γυναικών που εργάζονται στα μέσα ενημέρωσης, αλλά και το αν μπορούν να ασκούν το επάγγελμά τους χωρίς διαφορετικά εμπόδια και χωρίς να κρίνονται με διαφορετικούς κανόνες.
Η δημοκρατία χρειάζεται περισσότερες φωνές, αλλά κυρίως χρειάζεται όλες αυτές οι φωνές να μπορούν να ακούγονται ισότιμα.
