Δημιουργός σπάνιας ευαισθησίας, με βλέμμα ανήσυχο και παιχνιδιάρικο, με μια γραφή βαθιά θηλυκή, όχι τόσο ως ταυτότητα του καλλιτεχνικού της έργου, όσο ως τρόπο να αφουγκράζεται τον κόσμο. Τρυφερά, ειρωνικά, με λεπτότητα, με επιμονή στο συναίσθημα και στις μικρές λεπτομέρειες που συχνά περνούν απαρατήρητες, με μια ματιά καθαρή, άλλες φορές σκανδαλιάρικη, αλλά πάντοτε με μια ελευθερία που δεν χάθηκε ποτέ. Η γλώσσα στα χέρια της γινόταν παιχνίδι, τραγούδι, παρατήρηση και υπαινιγμός. Βρίσκοντας ποίηση εκεί όπου οι περισσότεροι βλέπουν μόνο την καθημερινότητα, η Κριεζή μπορούσε να μετατρέψει το ασήμαντο σε πολύτιμο και ουσιαστικό.

Στίχοι που έγιναν αγαπημένα τραγούδια της ελληνικής δισκογραφίας, θεατρικά κείμενα για τις επιθεωρήσεις της Ελεύθερης Σκηνής, ποιητικές συλλογές, ραδιοφωνικές εκπομπές και μια αδιάκοπη πίστη στη δύναμη της γλώσσας και της τέχνης συνθέτουν την πολύπλευρη ταυτότητα της δημιουργού και το ευρύ δημιουργικό της ψηφιδωτό. Το όνομά της συνδέθηκε άρρηκτα με τη θρυλική Λιλιπούπολη, εκεί όπου η παιδική φαντασία συνάντησε την ποίηση, τη μουσική και το τραγούδι. Η Κριεζή όμως δεν έγραψε ποτέ μόνο για παιδιά. Έγραψε για όσους θέλουν να συγκινούνται, να γελούν, να θυμούνται, να αντιστέκονται στη σοβαροφάνεια και στον κυνισμό και να συνεχίζουν να κλείνουν το μάτι στον μικρό τους εαυτό.

Οι συνεργασίες της με συνθέτες όπως, μεταξύ άλλων, η Λένα Πλάτωνος, ο Νίκος Κυπουργός, ο Δημήτρης Μαραγκόπουλος, ο Λάκης Παπαδόπουλος και ο Γιάννης Σπανός δημιούργησαν έναν πολύτιμο μικρόκοσμο μακριά από τις προσταγές της δισκογραφίας και την εφήμερη λάμψη των ραδιοφωνικών επιτυχιών.

Η παράσταση Ακόμα κι αν φύγεις…, σε σύλληψη και καλλιτεχνική επιμέλεια της Δήμητρας Γαλάνη, είναι μια συνάντηση με αυτό το ξεχωριστό σύμπαν. Τέσσερις βραδιές αφιερωμένες σε μια δημιουργό που μας θύμισε πως η ποίηση μπορεί να κρύβεται στο παιχνίδι, πως η ευαισθησία είναι δύναμη και πως μέσα μας υπάρχει πάντα ένα παιδί που συνεχίζει να ονειρεύεται. Μαζί με τη Δήμητρα Γαλάνη, επί σκηνής θα ερμηνεύσουν τα τραγούδια της Μαριανίνας Κριεζή η Σαβίνα Γιαννάτου και ο Γιάννης Παλαμίδας. Τα τραγούδια της παράστασης, σε ενορχηστρωτική επιμέλεια των Σεραφείμ Γιαννακόπουλου και Αντώνη Σουσάμογλου, αγαπημένα και βαθιά χαραγμένα στη μνήμη του κοινού, επιστρέφουν μέσα από μια νέα ηχητική προσέγγιση, με «πειραγμένο» ήχο που συνομιλεί με το σήμερα, αναδεικνύοντας τον λυρισμό και το παιχνιδιάρικο στοιχείο των στίχων της Κριεζή. Συμμετέχει εξαμελές μουσικό σύνολο. Τη σκηνοθετική επιμέλεια υπογράφει η Κατερίνα Πετσατώδη, το art direction της παράστασης η Λίλα Σωτηρίου, τα animation που θα συνοδεύσουν τις ιστορίες των τραγουδιών η Ειρήνη Βιανέλλη και τους φωτισμούς η Ελευθερία Ντεκώ.

Με πάνω από δεκαπέντε χρόνια πορείας, η πολυβραβευμένη Σουηδή ερμηνεύτρια, τραγουδοποιός, μοντέλο και ηθοποιός έχει χτίσει έναν κόσμο όπου η ποπ αφήνει πίσω της τη γυαλιστερή επιφάνεια των σύγχρονων παραγωγών και απογυμνώνεται, για να αγγίξει μια πιο ωμή και πηγαία έκφραση. Η ίδια έχει επανειλημμένα επιλέξει το λάθος αντί για το τέλειο, περικλείοντας μέσα στις ηχογραφήσεις της την ένταση, την ανάσα, την ατέλεια και το αυθόρμητο – όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν ένα συναίσθημα να μοιάζει επικίνδυνα γλαφυρό και αληθινό.

Ισορροπώντας ακαταμάχητα ανάμεσα στο παγωμένο, Σκανδιναβικό cool και έναν ειλικρινή, σχεδόν ημερολογιακό λυρισμό, η μουσική της μεταμορφώνεται σε ένα ρευστό moodboard συναισθημάτων, ακουμπώντας στην indie pop, το alternative και σε μια υπόγεια κινηματογραφική τραγουδοποιία. Από το συναισθηματικό βάρος του “I Never Learn” μέχρι τη σκοτεινή, αισθησιακή ενέργεια του “so sad so sexy” και την υπόγεια εσωστρέφεια του “Eyeye”, κάθε τραγούδι της Lykke Li δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει, αλλά να διεισδύσει αθόρυβα στο μυαλό και τις φαντασιώσεις του ακροατή, δημιουργώντας έτσι μια βαθιά και σφιχτή σύνδεση μαζί του.

Στις 22 Ιουνίου, το Ωδείο Ηρώδου Αττικού μετατρέπεται στο πιο ταιριαστό σκηνικό για αυτήν την πολυπόθητη συνάντηση, μια συναυλία που θα περάσει από όλες τις αποχρώσεις του εύθραυστου και του εκρηκτικού. Με καινούργιο υλικό στον ορίζοντα και νέο άλμπουμ που αναμένεται εντός 2026, η Lykke Li συνεχίζει να επαναπροσδιορίζει τι σημαίνει σύγχρονη ποπ με ακατανίκητο στυλ, ένστικτο και απόλυτο έλεγχο της ατμόσφαιρας.

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου

Η έκθεση συγκεντρώνει έργα δώδεκα σύγχρονων φωτογράφων από τη μόνιμη συλλογή του MOMUS-Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης και αναδεικνύει πολλαπλές όψεις της γυναικείας εμπειρίας: ταυτότητα, μνήμη, σώμα, κοινωνικούς ρόλους, μετανάστευση, ορατότητα και αίσθηση του ανήκειν. Από το αυτοπορτρέτο και τη σκηνοθετημένη εικόνα έως τη φωτογραφική τεκμηρίωση, οι διαφορετικές φωτογραφικές πρακτικές συνθέτουν μια πολυφωνική αφήγηση για το πώς η γυναικεία παρουσία διαμορφώνεται, αμφισβητείται και επαναπροσδιορίζεται.

Οι φωτογράφοι Βίκη Γεωργίου, Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου-Watkinson, Νικολέτα Ζήση, Χριστίνα Κάλμπαρη, Κατερίνα Καλογεράκη, Νατάσα Καντεμίρη, Ηλιάνα Μεϊντάνη, Φανή Σαρρή, Όλγα Στεφάτου, Κατερίνα Τσακίρη, Κατερίνα Χατζηδημητρίου και Αθηνά Χρόνη προσεγγίζουν τη φωτογραφία ως μέσο έκφρασης, τεκμηρίωσης και διεκδίκησης, ανοίγοντας έναν χώρο διαλόγου ανάμεσα στο προσωπικό βίωμα και τον δημόσιο λόγο.

Επιμελητική ομάδα: Μαρία Κεχαγιόγλου – Αντώνης Βλάχος

Oι φωτογραφίες της Όλγας Στεφάτου, μέρος της ενότητας της έκθεσης: «Μεταμόρφωση και ορατότητα: το σώμα ως διεκδίκηση» από τη σειρά με τίτλο Chrysalis, συνοδεύονται από τρεις αληθινές μαρτυρίες: 

Nazanin (δεν είναι το αληθινό όνομα), 25, από το Αφγανιστάν

Narges, 27, από το Αφγανιστάν

Leila, 31, από το Ιράν

Κυριακή 5 Απριλίου 2026 στο ΕΜΣΤ
Στις 14:00, 15:00 και 16:00

FANTASIA E
Adrian Leverkühn (*1947)

Ένας αλεατορικός αυτοσχεδιασμός, βασισμένος στη νότα μι, ζωντανεύει μέσα από τη Fantasia E του Leverkühn, ένα έργο που ξεδιπλώνεται μέσα από τη σύμπραξη περισσότερων από είκοσι μουσικών οργάνων – βιολιά, βιολοντσέλα, κοντραμπάσα, φλάουτα, κλαρινέτα, τρομπέτες και άλλα. Η Fantasia E παρουσιάζεται για πρώτη φορά από τους σπουδαστές του Ωδείου Αθηνών, οι οποίοι με νεανική ορμή και ενθουσιασμό φιλοδοξούν να αναδείξουν τη δύναμη, τη ζωντάνια και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της παρτιτούρας.

Διάρκεια: 20′

To EMΣΤ συνεχίζει και το 2026 τη συνεργασία του με το Ωδείο Αθηνών και το πρόγραμμα ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ. Σε σύμπραξη με τους σπουδαστές των Μουσικών Σχολών του Ωδείου και τον Διευθυντή τους Φίλιππο Τσαλαχούρη, οι ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ προσφέρουν ένα βήμα πειραματισμού το οποίο περιλαμβάνει και τις τρεις παραστατικές τέχνες – μουσική, θέατρο και χορό. Οι εκδηλώσεις των ΑΝΑΤΡΟΠΩΝ πραγματοποιούνται μία Κυριακή κάθε μήνα, τον Μάρτιο και τον Απρίλιο.

Μουσική επιμέλεια: Φίλιππος Τσαλαχούρης

Ανατροπή Ι

Κυριακή 8 Μαρτίου 2026 στο ΕΜΣΤ
Στις 13:30 και στις 14:45

Jazz

Ο ήχος της jazz εντός ενός μουσείου Σύγχρονης Τέχνης δονεί τον χώρο και εξάπτει τις αισθήσεις. Το Τμήμα Jazz του Ωδείου Αθηνών ιδρύθηκε το 2013. Έχοντας ήδη τροφοδοτήσει την ελληνική σκηνή με σημαντικούς νέους καλλιτέχνες, παρουσιάζει ένα σταθερά αυξανόμενο ενδιαφέρον προσελκύοντας κάθε χρόνο όλο και περισσότερους νέους σπουδαστές και φίλους της jazz.

Διάρκεια: 50′

Ανατροπή ΙΙ

Κυριακή 5 Απριλίου 2026 στο ΕΜΣΤ
Στις 14:00, 15:00 και 16:00

FANTASIA E
Adrian Leverkühn (*1947)

Ένας αλεατορικός αυτοσχεδιασμός, βασισμένος στη νότα μι, ζωντανεύει μέσα από τη Fantasia E του Leverkühn, ένα έργο που ξεδιπλώνεται μέσα από τη σύμπραξη περισσότερων από είκοσι μουσικών οργάνων – βιολιά, βιολοντσέλα, κοντραμπάσα, φλάουτα, κλαρινέτα, τρομπέτες και άλλα. Η Fantasia E παρουσιάζεται για πρώτη φορά από τους σπουδαστές του Ωδείου Αθηνών, οι οποίοι με νεανική ορμή και ενθουσιασμό φιλοδοξούν να αναδείξουν τη δύναμη, τη ζωντάνια και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της παρτιτούρας.

Διάρκεια: 20′

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Η είσοδος στις εκδηλώσεις είναι ελεύθερη.
Για την επίσκεψη στις εκθέσεις του Μουσείου ισχύει το Εισιτήριο Γενικής Εισόδου.

Η Εθνική Λυρική Σκηνή παρουσιάζει μια νέα συναρπαστική παραγωγή της Άννας Μπολένα, σε μουσική διεύθυνση Ζακ Λακόμπ και σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση, από τις 26 Μαρτίου και για έξι παραστάσεις στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ. Στο πλαίσιο του θεματικού άξονα 2025/26 της ΕΛΣ «Η όπερα του μέλλοντος από τη μήτρα του παρελθόντος», το εμβληματικό αριστούργημα του Γκαετάνο Ντονιτσέττι φέρνει σε δημιουργικό διάλογο τα ιστορικά κοστούμια του Νίκου Γεωργιάδη με τον νέο σκηνικό κόσμο που δημιουργεί ο Λέσλι Τράβερς. Στον ρόλο του τίτλου ντεμπουτάρει η νεαρή υψίφωνος Μαρία Κοσοβίτσα.

Η Άννα Μπολένα είναι ένα σπάνιο ορόσημο του ιταλικού ρομαντικού ρεπερτορίου, καθώς σηματοδοτεί τη μετάβαση του μπελ κάντο από πεδίο φωνητικής επίδειξης σε ουσιαστικό δραματουργικό εργαλείο. Η παγκόσμια πρεμιέρα του έργου δόθηκε με τεράστια επιτυχία στις 26 Δεκεμβρίου 1830 στο Θέατρο Κάρκανο στο Μιλάνο και αποτέλεσε την πρώτη διεθνή επιτυχία του Ντονιτσέττι, αφού αμέσως μετά το Μιλάνο το έργο παρουσιάστηκε σε όλο τον κόσμο. Πρόκειται για δραματική ιστορία με πάθη, πολιτικές δολοπλοκίες και προδοσίες η οποία, σε συνδυασμό με τη μοναδικής έμπνευσης και ευαισθησίας μουσική σύνθεση, ξετυλίγει συναρπαστικά τους χαρακτήρες των ηρώων, ιδιαίτερα της Άννας. Το λιμπρέτο του Φελίτσε Ρομάνι αφηγείται τις τελευταίες ημέρες της βασίλισσας στην αυλή του Ερρίκου Η΄. Όταν ο βασιλιάς στρέφει το ενδιαφέρον του στην Τζοβάννα Σεϋμούρ, προμηνύεται η πτώση της Άννας. Η επανεμφάνιση του παλιού της έρωτα, του λόρδου Περσύ, και η άτυχη παρέμβαση του νεαρού Σμέτον δίνουν στον Ερρίκο το πρόσχημα να την κατηγορήσει για μοιχεία, με αποτέλεσμα τη σύλληψή της. Στον Πύργο του Λονδίνου, η Άννα αρνείται να ομολογήσει παρά τις προτροπές της Τζοβάννας και τις θυσίες του Περσύ και του Σμέτον, και λίγο πριν την εκτέλεσή της παραληρεί, αναπολεί το παρελθόν, συγχωρεί τους εχθρούς της και οδηγείται στο ικρίωμα, ενώ ταυτόχρονα αναγγέλλεται ο γάμος του βασιλιά με τη Σεϋμούρ.

Η Άννα Μπολένα δεν αφηγείται απλώς μια ιστορική πτώση, αλλά φωτίζει διαχρονικά ζητήματα εξουσίας, δημόσιας εικόνας και προσωπικής ευθραυστότητας, αναδεικνύοντας τη φωνή ως χώρο εσωτερικής σύγκρουσης και μνήμης. Μέσα από τη μουσική και τη δραματουργία, η αριστουργηματική αυτή όπερα προσφέρει στο σύγχρονο κοινό τη δυνατότητα να αναστοχαστεί πάνω στη σχέση ατόμου και συστήματος, καθιστώντας την κάθε νέα παρουσίασή της μια ζωντανή και επίκαιρη καλλιτεχνική πράξη.

Η Άννα Μπολένα, η οποία αποτελεί μέρος της «Τριλογίας των Τυδόρ» γράφτηκε από τον Ντονιτσέττι μέσα σε έναν μήνα, ενώ μετά την πρώτη παρουσίασή της παρέμεινε δημοφιλής για περίπου πενήντα χρόνια. Μετά από ένα μεγάλο διάστημα λήθης, επανήλθε στο ρεπερτόριο τη δεκαετία του 1950, κυρίως χάρη στην ερμηνεία της Μαρίας Κάλλας στη Σκάλα του Μιλάνου το 1957, η οποία άνοιξε τον δρόμο για την αναβίωση και άλλων «ξεχασμένων» έργων του μπελ κάντο. Η προσέγγιση της Κάλλας στον ρόλο, η οποία συνδυάζει τη φωνητική δεξιοτεχνία του μπελ κάντο με την έντονη τραγική εκφραστικότητα, αποτελεί μέχρι σήμερα ένα υπόδειγμα ερμηνείας του ρόλου, ενώ η ζωντανή ηχογράφηση του έργου θεωρείται ένα ιστορικό ντοκουμέντο για τη συγκεκριμένη όπερα και ένα σημείο αναφοράς για τον ρόλο.

Η Μιράντα Τζουλάι δημιουργεί έργα που αψηφούν τις κατηγοριοποιήσεις και υιοθετούν πολλαπλά μέσα έκφρασης, από τον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία έως τις εικαστικές τέχνες και την περφόρμανς. Πολλά από αυτά έχουν φιλοξενηθεί στο MoMA, το Μουσείο Guggenheim και την Μπιενάλε του Whitney. Διάλεξε το επώνυμο July από έναν μυθιστορηματικό χαρακτήρα όταν ήταν 15 χρονών και στα 20 το υιοθέτησε επίσημα.

Το εμβληματικό New Yorker έχει γράψει γι’ αυτήν: «Η Μιράντα Τζουλάι είναι εξαιρετική στην πλοκή. Οι ιστορίες εμφανίζονται μπροστά της σαν δώρο από τους θεούς και το μόνο που έχει να κάνει εκείνη είναι να τις ξετυλίξει». Στη δεκαετία του 1990 πειραματίστηκε στο πλαίσιο της riot grrrl σκηνής με διάφορα πρότζεκτ στα πεδία του θεάτρου, της περφόρμανς και του κινηματογράφου, συμμετέχοντας σε ανεξάρτητα φεστιβάλ και εναλλακτικούς χώρους τέχνης. Το 2005 έκανε το σκηνοθετικό της ντεμπούτο με την ταινία “Me and You and Everyone We Know”, η οποία απέσπασε το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο φεστιβάλ Sundance και τέσσερα βραβεία στο Φεστιβάλ των Καννών, ανάμεσά τους και το βραβείο Χρυσής Κάμερας. Στον χώρο της λογοτεχνίας, έχει αποδείξει το χάρισμα και την ικανότητά της να αποτυπώνει –άλλοτε με χιούμορ και άλλοτε με ευαισθησία– όσα συζητούνται εντός και εκτός διαδικτύου στη ζωή μας.

Στα βιβλία της, όπως το “No One Belongs Here More Than You” (2007), μια συλλογή διηγημάτων που απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές, και το πρώτο της μυθιστόρημα, “The First Bad Man” (2015), εξερευνά διάφορα θέματα, όπως είναι η μοναξιά, η αποξένωση και η ανθρώπινη ανάγκη για σύνδεση. Ανεξάρτητα από το μέσο και το είδος που κάθε φορά επιλέγει, η φωνή της παραμένει πάντα εκλεπτυσμένη και βαθιά ανθρώπινη.

Αυτή την άνοιξη θα βρεθεί στη Στέγη, για να παρουσιάσει ένα μέρος του κινηματογραφικού της έργου, καθώς και το τελευταίο της μυθιστόρημα, “All Fours” (2024). Πρόκειται για μια ωδή στην αγάπη σε όλες τις μορφές της, που έχει κυρίαρχη θέση στις συζητήσεις των Αμερικανίδων οι οποίες έχουν περάσει πλέον στο ηλικιακό φάσμα των 40+, αλλά παράλληλα βιώνουν επιθυμίες χωρίς ηλικιακούς φραγμούς.